Polski ustawodawca reguluje przedmiotową kumulację roszczeń w art. 191 kodeksu postępowania cywilnego, który stanowi, iż artykułu powód może dochodzić jednym pozwem kilku roszczeń przeciwko temu samemu pozwanemu, jeżeli nadają się one do tego samego trybu postępowania oraz jeżeli sąd jest właściwy ze względu na ogólną wartość roszczeń, a ponadto – gdy roszczenia są różnego rodzaju – o tyle tylko, o ile dla któregokolwiek z tych roszczeń nie jest przewidziane postępowanie odrębne ani też nie zachodzi niewłaściwość sądu według przepisów o właściwości bez względu na wartość przedmiotu sporu.
Jak wynika z treści wyżej wymienionego artykułu instytucja przedmiotowego łączenia powództw pozwala powodowi – przy zachowaniu przesłanek dochodzić w ramach jednego procesu kilku roszczeń. Warunkiem dopuszczalności przedmiotowej kumulacji roszczeń procesowych jest tożsamość stron. Drugim warunkiem jest, aby kumulowane roszczenia podlegały rozpoznaniu w tym samym trybie postępowania. Niedopuszczalne jest zatem łączenie roszczeń dochodzonych w procesie z roszczeniami, które mogą stanowić przedmiot postępowania nieprocesowego. Trzeci warunek wiąże się z zachowaniem tej samej właściwości rzeczowej sądu dla połączonych roszczeń, przy czym warunek ten ustawa wyraźnie uzależnia od tego, czy roszczenia są jednorodzajowe. Jeżeli roszczenia są jednego rodzaju, to ich zliczona ogólna wartość musi nadal uzasadniać właściwość sądu rejonowego, a jeżeli ustalona w ten sposób wartość przedmiotu sporu połączonych roszczeń uzasadniałaby właściwość sądu okręgowego, to kumulacja roszczeń jest nadal możliwa, lecz powództwo powinno zostać wytoczone do sądu okręgowego lub zostanie do niego przekazane przez sąd rejonowy.
Gdy mamy do czynienia z roszczeniami różnego rodzaju ustawa dopuszcza kumulację roszczeń przy spełnieniu dwóch dodatkowych warunków. W pierwszej kolejności należy wskazać, że roszczenia te muszą należeć do tego samego rodzaju postępowania procesowego tj. do postępowania zwykłego albo tego samego postępowania odrębnego, zaś odstępstwo od tego warunku możliwe jest wyłącznie, gdy ustawa przewiduje wyjątki. Po drugie, nie można skumulować roszczenia, które należy do właściwości sądu okręgowego (lub rejonowego), bez względu na wartość przedmiotu sporu, z roszczeniem, dla którego ten sam sąd nie jest właściwy, wyjątek stanowi art. 17 pkt 1.